حاجات دنيا و آخرت سؤال نكنيد مگر آن كه برآورم و طعام و آب ايشان از بهشت براى ايشان آيد « 77 » . بدان كه از جمله اجماعيات شيعه است كه پيش از قيامت در زمان حضرت قائم - عليه السلام - جمعى از نيكان بسيار نيك و بدان بسيار بد ، به دنيا بر مىگردند ، نيكان براى آن كه به ديدار ائمهء خود ، ديده‌هاى ايشان روشن شود و بعضى از جزاى نيكيهاى ايشان در دنيا به ايشان برسد ، و بدان از براى آن كه آزار بكشند و آن دولتى كه نمىخواستند به اهل بيت رسالت برسد اضعاف آن را در دست ايشان ببينند و نيكان از ايشان انتقام بكشند . و اما ساير مردم در قبرها مىمانند تا روز قيامت كه محشور گردند ، زيرا كه احاديث بسيار وارد شده است كه رجوع نمىكند در رجعت مگر كسى كه محض ايمان داشته باشد يا محض كفر . و اما ساير خلق پس ايشان را به حال خود مىگذارند ، و آيهء كريمه نيز دلالت به رجعت دارد چنانچه دانستى . و اكثر علماى ما دعوى اجماع بر حقيّت رجعت كرده‌اند ، مثل ابن بابويه در رسالهء اعتقادات و شيخ مفيد و سيّد مرتضى و شيخ طبرسى و غير ايشان از اكابر علماى اماميه ، و هميشه ميان شيعه و مخالفين در اين مسأله نزاع بوده است ، و سنّيان در اين باب بر ايشان طعن مىزده‌اند و ايشان جوابهاى شافى مىگفته‌اند ، و كتابهاى بسيار در اين باب تصنيف كرده‌اند . و شيخ نجاشى - عليه الرحمة - در كتاب رجال نقل كرده است كه ابو حنيفه به نزد مؤمن الطاق كه از اكابر محدثين شيعه است آمد و بر سبيل سخريه گفت كه تو چون به رجعت اعتقاد دارى پانصد درهم به من قرض بده تا در رجعت به تو پس دهم ، او در جواب گفت كه تو ضامنى بده كه به صورت آدم بر خواهى گشت بلكه به صورت ميمون يا خوك بر گردى . و شيخ ابن بابويه در كتاب من لا يحضره الفقيه روايت كرده است از حضرت صادق - عليه السلام - كه از ما نيست كسى كه ايمان به رجعت ما نداشته باشد و

--> ( 77 ) . بحار الانوار 53 / 116 .